Grace Poe: Whose interests does she represent?

Judging by media reports, it’s almost a done deal: Grace Poe will be the presidential candidate backed by President Aquino, and she has just about declared that Chiz Escudero will be her running mate.

Meanwhile Binay, battened down by corruption charges, is desperately fighting for his political life. There’s even a possibility that he might not be able to run for President. This could then leave Grace Poe unchallenged in her bid for the presidency.

To a large degree, Grace Poe’s popularity, based on her father’s legacy, stems from her being seen to be a candidate untainted by trapo and dynasty politics, even relatively independent of the President, with her declaration that he has to bear ultimate responsibility for the Mamasapano tragedy. And it can certainly be reasonably argued that she is a “lesser evil” to Binay and Mar Roxas.

The main criticism against Grace Poe is that she lacks sufficient experience. Her inexperience, however, should not be the key issue. Focussing on this tends to fall into the trap of trapo ‘personality’ politics. In any case, who wants the kind of “experience” of a Binay. The key issues should be her independence from trapo politics and her program for government.

Any semblance of Grace Poe being untainted by trapo politics will disappear if she runs as the presidential candidate of the Liberal Party. If she succumbs to the control of the Liberal Party she will be coopted — chewed up and spat out, metamorphosed into a trapo.

She has argued, however, that what differentiates her and Escudero is that they are independent of any political party. And she has appealed to President Aquino for his endorsement, even to continue his legacy.

Running as an independent does not protect you from the vested interests that control the political system. The ‘trapo’ system is code for a political system that represents the interests of Philippine capitalism, skewed by the dominance of the landed oligarchy. This severely curtails any ‘free will’ that Grace Poe might have to be a candidate ‘independent’ of the dictates of those who run the system.

President Aquino, after all, in faithfully implementing a neoliberal economic program, represents the interest of the Filipino capitalist class.

Therefore, a key question is, whose interests will Grace Poe serve? Those of the capitalist class or the masa?  For example, what will be the economic program of a Grace Poe-led Presidency? Will it continue the neoliberal economic policies of privatization, deregulation and subcontractualization? Will the “export labor” policy of the previous regimes continue? What will a Grace Poe government do about the repayment of the country’s onerous debt?

Will a Grace Poe Presidency finally end the pork barrel system in the allocation of resources for the president and Congress?

Will a Grace Poe government put an end to the Visiting Forces Agreement and other treaties that revive the military bases and presence of the United States in the Philippines?

What will be the social welfare program of a Grace Poe government? Will it continue the band-aid, dole-out projects supposedly aimed at the ‘poorest of the poor’ ala CCT, or will it put in place a universal program of welfare benefits for health, education and other public services?

Will a Grace Poe government stand by working class women and against the Catholic Church in the implementation of the RH law?

Grace Poe has not made her position clear, on many these basic programatic issues, during her term as senator. And her claiming that she wants to continue the Aquino legacy does not bode well for the masa.

Even with the best of intentions, she cannot survive the system as an individual. The only chance that she will have of surviving the system is if she runs as a truly independent presidential candidate, that is independent of elite ruling class interests, mobilizing the masa who support her, on the basis of a radical, pro-masa platform.

Reihana Mohideen

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ric Reyes: My Resignation from Akbayan

Dear All,

This is to inform you that I resigned as Akbayan member during its recently held 6th Regular Congress after it voted to continue the party’s alliance with the Aquino administration and its coalition with the Liberal Party.

I cannot defend, much less comply, with a policy to ally with an administration and ruling party whose aggressive neo-liberal and pro-US directions and designs have ran roughshod over the interests of the working class, the peasantry and the fishers and have forsaken the nation’s and the people’s sovereignty.

Many comrades advised me to remain in as much as the Aquino administration has only 13 months to go before it steps down from power.  But I said those 13 months are forever – like a flowing stream that carries the mud of previous years and will pile up more before it reaches its destination.

I look forward to continue working with comrades and start working with new ones to strengthen the movement for socialism and participatory democracy, including comrades in Akbayan as individuals.

Attached is the speech I prepared for a debate on the alliance issue and also for my resignation in the event that the Akbayan Congress votedd in favor of the alliance policy.

Mabuhay !

Ric Reyes 

——————————

PAHAYAG NI KASAMANG RIC REYES

SA IKA-6 NA REGULAR NA KONGRESO NG PARTIDO AKBAYAN

CLOUD 9, ANTIPOLO CITY, ABRIL 23-25

25  Abril 2015

Mga kasama,

Anim na taon ang nakakaraan,  sa lugar ding ito, tumayo ako para tutulan ang panukala na magbuo ng pormal at mataas na alyansa sa Partido Liberal at suportahan ang kandidatura ni Senador Mar Roxas.  Liban sa akin at sa mga kasamang kinatawan ng Alliance of Progressive Labor ( APL ) halos lahat ay sumang-ayon. Sa bisa ng desisyong ito, sinuportahan ng ating partido ang kandidatura ni Senador Noynoy Aquino nang siya ang ipinalit ng Partido Liberal kay Senador Roxas.

Tumutol ako dahil ang Partido Liberal at si G. Roxas ay tagapagtaguyod noon pa ng neoliberal na direksyon ng ekonomya at pamamahala . Ang  direksyong neoliberal ng liberalisasyon, pribatisasyon at deregulasyon ay instrumento  para patayin ng mga monopolyong global at lokal ang ating kakayahang lumikha ng trabaho at kabuhayan,  magreporma sa lupa at payabungin ang agrikultura, at proteksyunan ang ating likas na yaman para sa ating mamamayan, kabilang ang mga katububo .  Lalo lamang mabubulid sa kahirapan ang mayorya ng ating mamamayan at makokonsentra ang yaman at kapangyarihan sa iilang pamilya at mga monopolyong dayuhan at lokal.

Dito ako nagdumiin dahil sa ipinapakita ng ating karanasan bilang isang bayan.  Ang demokrasya at kahirapan ay hindi pwedeng magsama.  Ang bayang mayorya ay mahirap ay hindi kailanman magiging demokratiko.  Ang pangarap ng ating Partido na mabali ang pulitikang elitista, trapo at padron  ay mangyayari lamang kung ang ating mamamayan ay makakaahon sa kahirapan para  maging independyente, mulat at aral na botante at walang kinatatakutang Pilato at Herodes sa bawat sulok ng ating bayan. Ang kahirapan ay hindi lang kasalatan sa pangangailangan sa buhay kundi ang kawalan ng kapangyarihan bunga ng makauring pagsasamantala at kaapihan.

Ang islogan ni G. Aquino nang palitan niya si G. Roxas :  Kung walang corrupt, walang mahirap, ay hindi kapani-paniwala. Baligtad pa ang mas malapit sa katotohanan : kung walang mahirap, mahirap maging corrupt.  Gayunman, ang panawagang ito ay naging kaakit-akit di lamang sa maraming kababayan kundi sa marami ring progresibo hindi lamang dahil kailangang tapusin na ang labis na corruption ng nakaraang administrasyon.  Ang isang tapat at tuluy-tuloy na anti-corruption drive ay maaaring tumibag sa malalaking dinastiya na magbibigay ng ispasyo para sa mga progresibong pwersa at magpapalaya sa malaking pera ng gubyerno para sa mga batayang pangangailangan ng mamamayan.

Kaaakyat pa lamang sa Malacanang ng bagong presidente, malinaw na sa kanyang hirang na Gabinete at direksyon ng pamamahala na ang direksyong neoliberal ay mananatili.  Pero dahil sa  malalaki niyang hakbang para ipakulong si dating Presidente Gloria Macapagal-Arroyo, pababain sa pagiging Ombudsman si Gutierrez at tanggalin sa pamamagitan ng impeachment si Chief Justice Corona, natakpan sa media ang araw-araw na kaganapan sa ating mga tahanan at komunidad – ang palalang kahirapan, kawalan ng trabaho,  namamatay na kabuhayan, ang mas mabigat na dobleng pasanin ng ating kababaihan, ang malaking bilang ng di makapag-aral, ang di-makayanang gastos sa ospital, sa koryente at tubig at pamasahe,  ang mga demolisyon,  at ang walang tigil na paglisan sa ating bayan ng ating manggagawa para sa trabaho abroad.

Umasa ang maraming kababayan pati ang ating Partido na ang kampanya ng Presidente laban sa corruption ay magtutuluy-tuloy at ang problema n gating ekonomya ay unti-unting mahaharap. Kung kayat matapos ang unang tatlong taon ni G. Aquino sa Malacanang,  sumisikat pa ang araw para sa kanya bagamat may namumumuong masamang panahon sa di-kalayuan.

Nasa ibabaw na natin ngayon ang maiitim na ulap. Ang pangako ng kanyang kampanya kontra corruption ay tumigil sa pintuan ng kanyang mga kasangga at kaalyado sa gubyerno. Ang prosecution at pagkulong sa tatlong senador at ang paglalantad at pagkakaso sa salang corruption laban sa pamilyang Binay ay makabuluhang hakbang sa paglilinis ng gubyerno.  Subalit sa masugid na depensa ni G. Aquino sa isyu ng Disbursement Acceleration Program ( DAP ), sa pagkunsinti sa iba’ibang paikot ng mga kongresista at senador sa pag-ilegalisa sa PDAF  at sa pagprotekta sa kanyang mga kakamping sangkot sa pork barrel scam naging double-standard ang kanyang kampanya laban sa corruption.

Kasabay nito ang mas mapaminsalang pangyayari.  Ang sa umpisa’y

“ business as usual “ na pagdadala ng neoliberal na direksyon  ay naging agresibo nang pagtutulak nito na lalong nagpalala sa kahirapan at katayuan ng ating mga manggagawa, magbubukid, mangingisda, katutubo at kababaihan. 

Ang adyenda ng ating Partido sa paggawa, agraryo at pagsasaka, pangisdaan  at soberanyang bayan  ay sinagasaan ng administrasyong ito.

Ang laban natin para sa full employment ay winalang bahala.  Walang malinaw na industrial policy para buhayin ang ating mga industriya at baliin ang nakabaong monopolyo ng mga dayuhang korporasyon at mga kabit nitong lokal na monopolyo. Ito ang bara sa pagyabong ng mga maliliit at katamtamang mga negosyo at bara rin sa pagpasok ng mga dayuhang puhunan na makakatulong sa ating ekonomya.

Sa ating pagtataguyod sa karapatan ng paggawa, ang sagot ni G. Aquino ay pagmamatigas laban sa Security of Tenure Bill.   Hindi natin makakalimutan ang pag-akusa ni G. Aquino ng economic sabotage sa mga unyonista ng PAL, ang PALEA.  Masakit sa dibdib ang pagkatuwa niya sa nakaraang SONA na kakaunti na lang ang nagwewelga.  At makahumindig-galit ang pangarap niyang zero strike sa SONA ding yaon. G. Aquino, alam ng buong bayan pati ang mga kapitalista na kaya kaunti at napakahirap magwelga ngayon ay hindi dahil maligaya sila sa kanilang sahod, benepisyo at iba pang karapatan, kundi dahil nilulumpo ang mga unyon ng contractualization at ang kapangyarihan ng gubyerno na mag-assume ng jurisdiction at mag-compulsory arbitration tuwing may labor dispute.

Lahat ng ito ay pinahayag ng APL at SENTRO sa Kongresong ito.  Dagdag pa nila, ang mga manggagawa ay walang nakuha sa kanilang mga hiling ng makatwirang taas ng sahod,  substantial tax breaks para sa sumasahod nang minimum,  pagbaba ng bayad sa koryente, transportasyon at iba pang serbisyo, at determinadong pagbibigay hustisya sa mga biktimang unyonista at aktibista ng extra-judicial killings, at ang FOI bill.

Winaldas ni G. Aquino at kanyang administrasyon ang nalalabing pagkakataon at panahon na ipatupad ang CARPER.  Natapos ito na ayon mismo sa DAR, 60 porsyento ng target nitong pamamahagi ng lupa sa magbubukid ay hindi pa nagagawa, kabilang ang hindi pa nabibigyan ng Notice of Coverage ( NOC ) matapos ang 25 taon. Ito ang sabi lang ng DAR. Paano na ang may 1 milyong ektaryang nabura sa target nang walang malinaw at kapani-paniwalang paliwanag?  Ngayon pa lamang, sa Audit na sinisimulan ng Save Agrarian Reform Coalition ( SARA ) , naglilitawan na ang mga anomalya sa CLOA sa ilalim ng CARP bago pa mag-CARPER.

Ang CARPER ay sunog na sinaing na. Tutong sa ilalim, hilaw sa ibabaw at ang makukuha mo na lamang ay pakutsa-kutsarang luto.  Kailangang magsaing nang bago.  Para magawa ito, kailangang pawalang bisa o rebisahin ang maraming batas na sumasakal sa repormang agraryo tulad ng kapangyarihan ng LGU sa land classification, pagbali ng mga monopolyo sa agrikultura at pagbasura sa liberalisasyon na nagpasok sa atin sa WTO.

Ang lalong masakit,  isa na namang salin ng mga batang magbubukid at batang aktibista ang magsasakripisyo para sa isang pagbabago na binuhusan na ng pawis, talino at dugo ng ilang henerasyon at naiukit na

sa ating Konstitusyon.

Dineklara ng ating Partido na agrikultura ang susi sa pambansang pag-unlad: agriculture-led development.  Salamat kay G. Aquino at kanyang administrasyon,  ang ating agrikultura at ang ating magbubukid ay nahaharap sa mas matinding disaster sa mga papasok na taon. Pinayagan ng gubyerno na tapusin na ang quantitive restriction ( QR ) o pagkontrol sa importasyon ng bigas.  Libre nang bumaha ang murang bigas mula Thailand at Vietnam.  Wasak ang kabuhayan ng ating milyong magpapalay.

Salamat din kay G. Aquino, ang kanyang bagong EO sa coco levy ay salungat sa  hinihingi ng mga maliliit na magninyog na lumaban nang ilang dekada at naglunsad ng milya-milyang martsa nang ilang beses. Ang nabawing mga coco oil mills at mga kaugnay na pag-aari ay isasapribado. Takam na takam na ang mga pinuno ng gubyerno sa mga bilyon ni Manny Pangilinan. Sa halip na gawing perpetual fund ang P71 billion coco levy, ito ay hinayaan na sa disposisyon ng PCA kung saan maimpluwensya si Danding Cojuangco at mga monopolista sa niyog. Ang kahilingan ng magninyog na  Farmers Trust Fund para  panghawakan ang nakumpiskang coco levy money sa halip na PCA ay nakasalang sa  Kongreso kung saan may malaking tipak ng mga kongresista si Danding at mga monopolista sa niyog at walang determinadong pagtutulak ng Malacanang para rito.

Salamat uli kay G. Aquino at kanyang administrasyon, ang pinirmahan niyang Sugarcane Industry Development Act ng 2015 ay magbibigay daan sa lalong pagsakal ng mga monopolista sa asukal sa maliliit na saka sa tubo sa ilalim ng iskemang “ block farming “.  Bagong panabotahe na naman ito sa laban para lansagin ang mga asyenda at gawing demokratiko ang kontrol sa lupa at kapital sa ating mga tubuhan.

Ang alarmang matagal nang itinaas ng mga maliliit na mangingisda tungkol sa mabilis na pagkaubos ng ating pangisdaan dahil sa open access sa karagatan na binigay sa malalaking komersyal na pangingisda ng mga kapitalistang korporasyon at kawalan ng plano at regulasyon ng gubyerno ay hindi pinapakinggan ng gubyerno.

Ang mahirap, marahas at dikdikang labanan ng mga manggagawa sa mararalitang komunidad ay nagtamo ng ilang tagumpay sa ilalim ng administrasyong ito. Nais kong kilalanin sa puntong ito ang ambag ng pumanaw na Kalihim Jesse Robredo at NAPC sa ilalim ng ating Joel Rocamora.  Gayunman, di ko maikaila sa aking sarili na ang tagumpay na ito ay hindi permanente.  Hindi matibay ang angkla ng patakarang on site at in city sa urban settlement program ng gubyerno at maliit ang pondong nakalaan para rito.

Tuluy-tuloy pa rin at paparami ang coal mining sa maraming lugar sa bansa, laluna sa Kabisayaan, sa ilalim ng kutsabahan ng ADB at ng gubyerno.  Nakakasira ito sa klima, nakatarak ito sa puso ng mga lupang ninuno ng mga katutubo at nakakapinsala ito sa kalusugan ng mga komunidad na nakatira sa paligid.

Totoong nag-ambag si G. Aquino sa malawak at malakas na kampanya ng kilusang kababaihan at mga progresibo na nagtagumpay ipasa ang Reproductive Health Act.  Ang mga hakbanging nilalaman ng batas na ito, bagamat limitado pa rin, ay patungo sa ganap na pagkilala ng karapatan ng kababaihan sa kanilang katawan.  Paro tulad ng alam natin sa nangyayari sa mga karapatan,  ito ay madaling maging patay na letra hanggat ang karamihan ng ating kababaihan mula sa manggagawa, magbubukid, mangingisda at katutubo ay nananatiling mahirap at kapos sa kapangyarihan sa pulitika.

Tinupad ni Aquino nang higit pa sa ninais ng kanyang ina na si Corazon Aquino na panatilihin ang base militar ng US sa Pilipinas.  Ngayon, sa ilalim ng Enhanced Defense Coorperation Agreement ( EDCA ),  makapagtatayo muli ng mga base at instalasyong militar ang mga Amerikano AT SA MISMONG sa mga kampo at instalasyong militar ng Pilipinas bukod sa iba pang pribilehiyong binigay sa mga tropang Amerikano sa ilalim ng Visiting Forces Agreement ( VFA ). 

Nakakagimbal ang kataksilang ito.  Tahasang binaligtad nito ang tagumpay ng mahigit kalahating siglo ng makabayang pakikibaka ng mamamayang Pilipino para palayasin ang mga base militar ng US sa ating bayan.

Mga kasama, hindi lang ito simpleng patakarang panlabas o patakarang panlabas na militar. Ang sinangla dito ay ang ating pambansang soberanya, ang ating karapatang ugitin ang ating sariling direksyon sa pagpapaunlad ng sarili at pakikipag-relasyon sa ibang bansa.

Lalong pagkokonsolida ito ng sakal ng dayuhan sa atin na kahit may pagluluwag ng mga nakaraang dekada ay nasa sentrong parametro pa rin ng Imperyong Amerikano.  Kinomit ng EDCA ni Aquino ang Pilipinas bilang lunsaran o staging post ng gyera ng US laban sa tinatawag nitong terorismo na nakatuon sa mga kaaway nito sa Islamic at Arab world at sa geo-political na paligsahan nito sa Tsina. Mas maaga pa,

tinanggap ni Aquino ang asaynment ni Presidente Obama na maging liaison ng US ang Pilipinas sa ASEAN. Nakakahiya !

Bulls-eye ang winika ni  Senadora Santiago : wala kang makikitang isang bansa na labis labis na namanipula ng isa pang bansa tulad ng Pilipinas. Minsan pa, pinako ng isa pang Presidente ng Pilipinas ang ating bayan sa pinakamalaking kasawian nito sa kasaysayan – ang hindi pagkakaroon ng tunay na pagkakataon liban sa panahon ng Rebolusyong Pilipino at Digmang Pilipino-Amerikano, na umugit ng ating kinabukasan, lalo na para sa nakararaming mamamayan, bilang malayang bansa.

Mga kasama,  hinding hindi ko matatanggap na sa kabila ng pananagasa ni Aquino at ng kanyang administrasyon sa adyenda ng ating Partido sa paggawa, agraryo at agrikultura, pangisdaan, at soberanyang bayan, ay magpapatuloy pa tayo ng alyansa sa kanila at koalisyon sa Partido Liberal. Hindi ko matatanggap na dapat itong gawin ng isang partido ng mapanlahok na demokrasya at sosyalismo.

Saksi ang mga naunang nagtayo ng ating Partido at mga kasaping nanatili at nagpursigi sa ating hanay sa kabila ng ating mga ups and downs na sinikap kong maging mabuting myembro,  maging ako ma’y nasa mayorya o minorya. Naniniwala ako na ang praxis ng pagiging mabuting mayorya at mabuting minorya ay isang haligi ng pagtatayo ng demokratikong institusyon.

Batid ng mga kasama na kahit salungat ako sa desisyon ng ating 2009 Kongreso na makipag-alyansa sa Partido Liberal, kinilala ko ito. Katunayan, sa tulak ng lokal na oposisyon sa aking bayan ng Pasig,

tumakbo ako kahit agaran para pamunuan ang labang elektoral kontra sa dinastiya sa amin sa ilalim ng koalisyon ng ating partido, LP, Partido ng Masang Pilipino, Sanlakas, Partido Lakas ng Masa at Magdalo.

Kahit kontra pa rin ako sa patakarang koalisyong ito, kinilala ko pa rin ang desisyon ng 2012  Kongreso ng ating partido. 

Tinindigan ko rin ang ating partido sa ilang beses na pagkalas ng ilang mga grupo ng mga taong malalapit sa akin at sinikap kong angkupan at gamutin ang mapapait na bunga nito.

Hindi ninyo rin ako naringgan na aalis kung ang pusisyong tinindigan ko ay hindi mapagtitibay.

Sa pagkakataong ito,  napakalalaki ng mga nakasalang na tumitinag at tumitibag sa mga pundamental kong paniniwala at sa aking tingin ay mga pundamental na paninidigan ng partido Akbayan nang ito ay itatag.

Hindi ko kayang ipagtanggol sa ating mamamayan, sa aking sarili at sa aking kahapon – ang alaala ng mga naunang nakibaka sa atin, at lalong hindi ko kayang ipatupad ang boto ng ating Kongreso ngayon na ipagpatuloy ang alyansa kay Aquino at sa Partido Liberal.

Dahil dito, tanggapin ninyo ang pormal kong pagbibitiw bilang kasapi

Ng Partido Akbayan.

Mahal ko kayong lahat at maraming maraming salamat sa inyong lahat sa ating mga

ginintuang panahon ng pagsubok, pangangarap,  iyakan at katuwaan. 

Ricardo B. Reyes

Posted in Uncategorized | Leave a comment

SENTRO: AN OPEN LETTER TO AKBAYAN EXECOM & CONGRESS DELEGATES

17 April 2015

Break free from the P-Noy government; break free from the regressive and stifling coalition

We, the members and leaders of the national labor center Sentro ng mga Nagkakaisa at Progresibong Manggagawa (SENTRO), inarguably comprise the overwhelming majority of the formal and informal workers’ sector of the Akbayan party-list. Most of our affiliates, in fact, are considered “Akbayan Labor.” Several of our key labor and urban poor affiliate organizations’ leaders were also Akbayan founding members, and were and still remain at the forefront of the electoral struggles and other campaigns of the party since 1998. Despite some differences between us on certain views, policies and other conflicts that emerged along the way, we had steadfastly maintained and clearly proven our commitment to the party – and we still do. Continue reading

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Walden Bello’s Resignation Speech

Walden Bello resigned as Akbayan representative over the President’s handling of the Mamasapano crisis. He was supposed to deliver this speech – his last as Akbayan representative – on Wednesday, March 11, but purportedly due to lack of quorum, the House adjourned. Continue reading

Posted in Uncategorized | Leave a comment

UTTERLY SHAMELESS !

11 March 2015

On Aquino’s “ Binola Ako ni Napenas “ Speech

By Ric Reyes

Aquino’s March 9 speech at the prayer session with Christian non-Catholic religious leaders at Malacanang is his third on Mamasapano.  It is also the worst.  Continue reading

Posted in Uncategorized | Leave a comment

The Political Crisis and the Impasse of the Philippine left

April, 2015

A brief discussion paper.

By Reihana Mohideen

No Viable Political Alternative

While Walden Bello’s resignation as Akbayan congress representative should be welcomed, it has also exposed the crisis and failure of the left and progressive movement to put forward a viable alternative to elite rule. Furthermore, it has exposed the failure of the pragmatic electoral politics of the Philippine left. Continue reading

Posted in Uncategorized | Leave a comment

PLM on Akbayan’s Defense of its Coalition Politics

By Partido Lakas ng Masa — PLM

Akbayan PLM

PLM on Akbayan’s Defense of its Coalition Politics

Written by Partido Lakas ng Masa   

An initial response to Akbayan’s defense of its coalition politics

Akbayan’s article in the Sunday’s Philippine Daily Inquirer (July 20, 2014, p. A14) stresses the importance and need for coalition politics. Leaving aside the rather patronizing tone, the article is also revealing in what it doesn’t say.

Akbayan is in a ‘coalition government’ with the ruling party, so this is clearly no ordinary coalition. This is a coalition with the ruling class in power and therefore has grave consequences for the progressive movement, the masa, and the entire nation.

The political character of the government

The question was also posed right from the beginning: What is Akbayan coalescing around? What is the political platform of this so-called coalition government? If you are in a coalition government, you should be clear on what is the reform agenda of this government.

Many of us in the Left believe that this is a government still wedded to a neoliberal economic program. Many of us believe that the government represents the interests of the elite. Does Akbayan agree with this, or not?

Pointedly, how does Akbayan assess the political character of the government? The article does not address this.

The article also defends Akbayan’s decision to transform itself from a party of ‘protest’ to a party of ‘governance’. Leaving aside the counter position of ”protest’ and ‘governance’, any political party worth its salt should aim to be in power – to be the government. The critical question is: Do you win government to work within and limit yourself to the existing system, or do you win government so that you can fundamentally transform the existing system?

Partido Lakas ng Masa (PLM) believes that we should win government to fundamentally change the system.

Governance and power

We also understand that being in government (‘governance’) and being in power are different things. Power also resides outside government, such as corporate power and the economic and military power of imperialist nations, which use their might to intervene in governments in order to protect their vested interests.

The woeful inability of Akbayan to contest and hold back the neoliberal economic agenda of the current government is testimony to this. Akbayan might have some positions in government, but to imagine that this is the same as winning government or being in power is to fool oneself and your supporters. To defend its line by arguing that it’s trying to influence the direction of government is farcical. The fact is that Akbayan is unable to influence the direction of government to the extent that it claims it can. Akbayan’s record under the PNoy presidency demonstrates this. You merely end up becoming co-opted in the system.

If you are using your positions in government for your own political purposes, such as access to resources to build your base, that’s a different matter. But please don’t claim that the aims are to influence and change government policy, and so on and so forth.

Some international examples

And we too study international events and examples. We believe that in Bolivia and Venezuela today, we have socialist parties and forces who have actually won government and are using this power to implement anti-neoliberal policies and change the system. This also includes mass mobilizations on a massive scale and people’s power participation in government. Here ‘protest’ and ‘governance’ are combined in a unified strategy and are not mutually exclusive.

In contrast, we also have the experience of the PT in Brazil and the ANC in South Africa, which are governments implementing pro-market neoliberal policies. These are traditionally considered to be progressive and Left parties which were able to win government.

The problem is the system

Our differences with Akbayan are also linked to an assessment of the nature of the economic and political system. Akbayan believes, according to the article, that the system has ‘limitations’. We, on the other hand, believe that the system itself is the fundamental problem. The system cannot be reformed. It needs to be replaced in order to implement meaningful and far-reaching changes.

These debates are as old as the hills — as old as the debates from the time of Karl Marx and onwards. Whether the capitalist state can merely be reformed, or whether it must be replaced with a fundamentally different type of state which represents the interest of the masses, was the historical dividing line between what came to be known as the social democrats and the revolutionary socialist currents in the international workers movement. Akbayan’s positions on this question have been ambiguous. The Inquirer article, however, further clarifies the PDSP-type social democratic leanings or character of Akbayan today.

As for electoral reform, we urge Akbayan to support and campaign for the anti-dynasty bills, the anti-DAP and anti-pork bills, the freedom of information bills, the genuine agrarian reform bills which are now key electoral reforms ignored by the president and the ruling party. Where does Akbayan stand on these key questions?

On the Disbursement Acceleration Program

Akbayan has openly supported President Aquino’s use of the DAP. The problem with DAP is that it is a scheme that reinforces political patronage, expands the “presidential pork” and tramples on the legislative’s prerogative to apportion the national budget. While we campaign for people’s right to participate in national budgeting and in law making, the DAP itself was a huge setback to the democratic principle, however limited, of the right of elected representatives’ to determine and allocate public funds.

So it is unconscionable for Akbayan not only to refuse to demand accountability from the President, but to even taunt and ridicule all those who support calls for the President’s impeachment.

On compromises

There are compromises and compromises. There should be a framework to base these compromises. Compromises that benefit and advance only the interest of a select few, such as Akbayan’s people in Cabinet and in government, are by no means principled.  One of the main and guiding principle in opening up compromises should be whether it advances the interests and the struggles of the masses in general. Otherwise one ends up compromised and becomes opportunistic.

We don’t need lectures on compromises in coalition politics. Right now we need accountability from Akbayan on its role and activities in government, not just a superficial defense of its ‘tactics’. There has been no such accountability from this government, let alone the Akbayan leaders who are now in Cabinet and in leading positions in government.

Akbayan also asks us to keep hoping. In whom? The President and Akbayan? For what? For a miracle that the government will fundamentally change its course and genuinely address the dire needs of the masses? 

A pragmatic plea

The article claims that this is not the politics of pragmatism but politics based on idealism. To ask us to continue to hope under these increasingly desperate socio-economic conditions, however, seems like a pragmatic plea to continue supporting Akbayan’s coalition with this government.

The masses are losing hope and large numbers have already lost hope in this government. So is Akbayan trying to say that we should ask the masses not to lose hope in this government? We cannot do that when we believe the masses have the right to think that this government is a hopeless one. This line of asking them to keep up their hopes in this government, will end up derailing the mass struggle, with disastrous consequences for the masses.

In fact, our responsibility is not to ask them to hope for a miracle, but to develop a genuine alternative to this government of elite rule and neoliberal economics. This is the big challenge that the Left faces today.

Partido Lakas ng Masa

July 20, 2014

Posted in Uncategorized | Leave a comment